Zaburzenia psychiczne okresu dojrzewania

Cyklotymia jest prezentowana, jako małe zaburzenie psychiczne, określane też jako stan depresyjny, który jednak zwykle nie wymaga leczenie farmakologicznego. Cyklotymia często porównywalna jest do dystymii, jednak oba schorzenia psychicznie dość bardzo się z siebie różnią.

Zaburzenie psychiczneW poniższym artykule skoncentrujemy się na głębokim zaprezentowaniu, czym jest przedstawiona anomalia psychiczna. Zaczynając zatem od początku, cyklotymia jest zaburzeniem psychicznym. Że żyć elementem idącym do stworzenia choroby afektywnej dwubiegunowej. Jej badanie jest możliwe zazwyczaj w centralnej i trzeciej fazie życia człowieka, miesza się zazwyczaj z nadużywaniem alkoholu oraz jedzie do poważnej destabilizacji w utrzymaniu społecznym.

LeczenieOczywiście, wykryta cyklotymia powinna stać natychmiast poddania leczeniu. Jednak, jak wspomniano wcześniej, nie będzie toż stricte leczenie farmakologiczne, podobne do rodzaju działania depresji, bowiem podawane preparaty będą traktowały często zadanie stabilizujące nastrój, a dopełnieniem leczenia będzie psychoterapia.

FazyZachorowanie na cyklotymię charakteryzuje się uciążliwymi zmianami nastroju. Można ją rozłożyć na dwie fazy:

Faza subdepresji, na którą wiążą się: abulia, czyli problem z podejmowaniem decyzji, apatia, spadek libido oraz permanentne zmęczenie i wywiady z kolekcją, zaburzenia łaknienia, bezsenność, ciągłe poczucie pustki, smutku oraz minusa wsparcia, nieumiejętność odczuwania przyjemności, zaniedbywanie się, brak energii, pesymistyczne myśli i wycofanie społeczne.Faza hipomanii, czyli dobry stan, wesołość, euforia, wysoka samoocena i pewność siebie, wzmożony popęd seksualny, pobudzenie psychoruchowe i zmniejszone zapotrzebowanie na sen, gonitwa myśli, słowotok, spadek zdolności racjonalnego myślenia, kłopoty z koncentracją uwagi, agresja i wrogość, poczucie mocy i entuzjazm, podejmowanie ryzykownych zachowań, urojenia.

Choroba ta zazwyczaj pojawia się u osób, które mają na dwubiegunowość. Poza tym pomysł mają oraz takie czynniki jak wielki poziom kortyzolu, niski poziom serotoniny, jak również dodatkowo stresujące sytuacje. Również bardzo wielki wpływ są jeszcze wykształcenie i środowisko, w której żyją potencjalnie chorujące osoby.